Een weekje school is net een mini vakantie. Je begint wat later, bent wat eerder klaar. Het is allemaal net even iets relaxter dan werken. Dit betekende ook dat ik half 12 al klaar was op school. Er was gevraagd of ik Navaro wilde doen vandaag. Ik verzorg Nav nu bijna 2 jaar. Het is echt een grappige haflinger. Totaal geen sporttype, al proberen ik en zijn baasje hem daar soms wel in om te toveren. Niet helemaal eerlijk, ik weet het.

Maar nu zitten we met een blessure. Na een aantal weken te hebben gewandeld, konden we weer gaan opbouwen. Korte stukjes draven met tussen door veel stappen. Dit ging erg goed. Hij kreeg steeds meer conditie. Maar helaas. De dierenarts zag wel verbetering in zijn ene been. Maar zijn andere been ging weer slechter. Om er echt achter te komen wat er aan de hand is, moet een groot onderzoek worden gedaan. Dit kost natuurlijk wel wat. Ander advies; 4 á 5 maanden stappen. Dus dat doen we nu.

Thuis had ik nog een hond zitten, Damé. Ze vind het altijd zo leuk om mee te gaan naar een boerderij. Eigenlijk mogen er geen honden op de boerderij komen. De boer is bang dat de honden achter de beesten aan gaan. Nu gaat Damé nog wel eens achter schapen aan… Jammer genoeg heeft de boer ook schapen en deze zijn nu juist aan het aflammerren. Op de gok de hond toch maar meegenomen. Als ze niet luistert, doe ik haar weer aan de lijn.

Onderweg

Als we alleen zijn stappen we alleen het weiland heen en weer. Nav is buiten een beetje nerveuzer, hij heeft niet zoveel zelfvertrouwen. Nu was Sjoerd ook op stal. Dan kunnen we wel verder dan het land. Maar met de hond ging ik toch liever niet het land uit. Stel je voor; die hond rent de straat op, zit je daar op je paard, je kan niks doen. Dus wij bleven lekker veilig in het land. Ook fijn voor Damé. Ze is niet zo vaak mee geweest naar de boerderij.

Op de heen weg ging alles top! Damé was super blij, rende lekker heen en weer langs de paarden. Die vonden het trouwens helemaal niet erg dat Damé er was. De hond liep ook lekker door het gras. Tong naar buiten en staart heen en weer. Ze is blij. Nu is Damé ook een heel makkelijke hond. Ze blaft bijna nooit en blijft bij je in de buurt.
Navaro liep ook heerlijk door. Hij vond het helemaal niet erg dat Damé er was. Naast het paard van Sjoerd was hij snel. Ook schrok hij nergens van.
Zelfs tijdens het omkeren was hij ook super braaf. Normaal kan hij nog wel eens weg schieten omdat hij het dan spannend vind. Vaak gaat hij op de terug weg lopen dribbelen. Hij wil dan zo graag terug.

Maar toen…

Het ging allemaal zo goed tot de loopplank, ergens halverwege het weiland ligt er een loopplank. Hier ging Damé heel leuk en heel dapper overheen. Nu ken ik mijn hond een beetje, ze houdt niet zo van water en weet niet zo goed hoe ze terug moet komen…
Ik ben benieuwd…

• 

Het land is opgedeeld in 2 gedeelte. De 2 gedeeltes zijn verbonden met een brug. Toen we bij de brug aankwamen was Damé nogsteeds aan de andere kant van de sloot. Het hek naar dat land was dicht. Dus heel makkelijk kon ze hier niet doorheen. Maar ze is zelf over de plank heen gegaan, ze moet dus ook zelf weer terug.
Nav en ik waren al een heel stuk verder, die arme hond stond er nog steeds. Heel zielig te kijken en een beetje in paniek. Oké, oké, ik kom je al helpen.

Nu moet ik Navaro weer omdraaien. Dat vond hij weer niet zo’n goed idee. “Nu wil ik wel naar huis,” leek hij te zeggen. Na wat overtuiging draaide hij toch om. Een paar passen terug richting Damé. Ja hoor. Daar komt ze hoor. keihard aan gerend. Op een of andere manier is ze toch zelf weer in het goede land gekomen.

Of ze nu over het hek heen is gesprongen (het hek was best hoog), door/ onder het hek door is gegaan (de gaten in het hek waren niet zo groot) of door het water is gegaan (ze was niet nat). Is mijn een groot raadsel! Maar ze is er en ze is nog steeds blij.

Tong uit haar bek en staart heen en weer.
Brave hond.