Na mijn werk heb ik mij omgekleed en ben naar de boerderij gereden. Het baasje van Nav heeft de vorige dag met hem buiten gereden, en hij was heel erg braaf. Voor Nav heeft ze ook een barebackpad. Ik had nog maar 1 keer eerder met de pad gereden, omdat ik dat toch een beetje spannend vond. Dat was in de bak, en met zoveel bochten is het lastig je balans te houden. Maar we mogen nu met Navaro alleen maar naar buiten, dat betekend dus weinig bochten. Perfect voor een keertje barebackpad proberen.

Ik ging met alleen het weiland heen en weer. Dus alleen aan het einde van het land moesten we omdraaien. Ook zou ik gwn proberen te draven. Als dat goed ging, een rustig galopje. Niet te gek. Ik moet het zelf wel overleven!

De eerste uitdaging

Aangekomen bij het land, we staan al voor de eerste opgave… Hoe ga ik hier eigenlijk opkomen? Er zijn geen stijgbeugels waar ik mee kan afzetten. Gelukkig staat er hier een stoel en kan ik daar op staan. Er liggen ook allerlei betonnen platen. Maar die vind Nav een beetje eng, dus die ga ik maar niet gebruiken. Na vooral wat overtuiging voor mijzelf, zit ik erop! Het voelt zo gek, maar ook wel lekker. Je voelt de spieren van het paardenrug onder je billen bewegen.

In het tweede land kunnen we gaan draven. De eerste keer aandrijven was veel te lomp en Navaro schoot weg. “Ho, ho,” probeer ik hem weer terug te krijgen. Zonder zadel is hij veel gevoeliger voor hulpen. Goed, iets fijnere hulpen dus. Nu gaat het aandraven al een heel stuk beter. En ik kan zelfs best relaxt zitten. Zo moeilijk is dit helemaal niet!

Het verschrikkelijke, enge, kwaadaardige…

Opeens gaan zijn oren strak naar voren, hij ziet iets. En hij vind het spannend. Ik snap niet zo goed wat, maar dat heb ik wel vaker bij hem. We gaan weer terug naar stap, zodat hij rustig kan kijken. Ik probeer hem een beetje te laten wegkijken van wat hij eng vind. Dat iets aan de linker kant. Hij gaat wel steeds schuiner lopen en steeds harder te snuiven. Opeens draait hij zicht om neemt een spurt en springt over de greppels die in het weiland liggen. Terug naar de boerderij. Gelukkig kan ik blijven zitten en heb hem na een aantal meter weer terug.

Mijn hart bonst in mijn keel. Wat nu? Ik moet er eigenlijk langs. Als ik nu terug ga, heeft hij gewonnen. Maar ik weet niet of ik erlangs ga, terwijl ik er nog op zit. Dit ging wel goed. Maar ikzelf ben nu ook zo gespannen, dit slaat alleen maar meer over op hem. Dan er maar af.

Terwijl ik ernaast loop, kan ik goed zien waar hij nu zo erg van schrikt. Hij is al iets bijgekomen van de schrik en in een goed tempo lopen we terug naar de plek waar hij schrok. Hoe dichterbij we komen, hoe meer die oren erop gaan staan, hoe meer hij gaat snuiven en hoe meer hij schuin gaat lopen. 3 keer heb ik hem kunnen tegen houden. 3 keer wilde hij weer omkeren en ervandoor. Ik weet nu wel waar hij bang voor was… Maar die 4e keer… Toen hield ik hem niet meer. Je zag hem nog even denken; hé, ik ben los. Hij draait zich om en gaat ervandoor… terug naar de boerderij…

Stoppen gaat hij toch niet meer…

Op de foto kan je het zien, een minuscuul bosje… dat is de grote boosdoener.

Ik hoopte dat hij misschien bij de sloot zou stoppen. Hij stopte ook bijna, nouja, hij remde even af. Na in draf over de brug te zijn gegaan, gaat hij gewoon weer vrolijk in galop verder. Nu komt het volgende spanende stuk; Helemaal terug bij de boerderij zit een veerooster. Hier zit geen hek voor. Als hij hier overheen rent… Ik wil er niet aan denken. Gelukkig weet ik dat het andere hek, dat verder toegang geeft naar de boerderij, wel dicht zit.

In de verte zie ik hem lopen. Staat hij nu stil? Onee, hij loopt weer verder. Hij is in elk geval niet over het veerooster gegaan! Dat is al een hele opluchting! Nu zie ik hem langs het hek heen en weer draven… Als hij maar geen gekke bewegingen maakt.

Hoe dichterbij ik kom, hoe rustiger hij wordt. Waarschijnlijk is zijn energie gewoon op. Hij heeft toch een conditie van niks. Tegen de tijd dat ik echt bij hem in de buurt ben, staat hij alweer rustig gras te eten. Als ik hem roep kijkt hij wel op, maar gaat daarna weer rustig door.

Op stal maak ik zijn benen schoon. Zijn hoeven haal ik leeg en controleer of deze nog heel zijn. Hij heeft toch over beton platen gegaloppeerd. Zijn achter hoeven zijn goed afgesleten en die hoeven voorlopig niet meer geveild te worden. Maar verder heeft hij er weinig aan overgehouden.

Wonder boven wonder loopt hij de volgende dag ook niet kreupel. We gaan volgende keer maar weer met het zadel.