Wouw, mijn leven is de afgelopen maanden zo erg veranderd. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen… Het begon allemaal vlak voor de zomer van 2019. In mijn werk/opleiding als operatie assistent werk ik over 2 locaties. Vlak voor de zomer wisselde ik van locatie. Ik denk dat hier de ellende begon.

Op de locatie waar ik dat eerst werkte ging het allemaal erg goed. Ik voelde mij lekker. vond de collega’s leuk. Ik was bezig met een stap naar de grotere operaties. En dit ging wel fijn. Na 4 maanden ging ik terug naar de grotere locatie. Om dus deze grotere operaties te doen. Hier viel ik alleen buiten de groep. Ik merkte dat ik minder aansluiting had met het team. Dit hield mij tegen om echt mijzelf te laten zien. Helaas wilde ze dat wel graag.

Ik voelde mij niet goed in mijn vel, op mijn hoede, niet in staat om veel te leren in deze toestand. Helaas merkte mijn werkbegeleider dit ook. En al snel gingen we een gesprek houden. Waarbij de mededeling kwam dat ik moest stoppen met de opleiding. Ik kon geen weerwoord geven. Vanuit mijzelf niet en het werd niet aangenomen door de praktijkbegeleider. Heel fijn dat dit 2 dagen voor mijn vakantie werd verteld.

En nu?

Dus 2 weken later, zouden we nogmaals een gesprek voeren. Omdat ik niks kon uitbrengen, was het een redelijk eenrichtings gesprek. We zouden bespreken hoe dat verder. Dit waren echt de leukste 2 weken van mijn leven (NOT). Ik zou nog 3 weken in dit halfjaar moeten. En daarna overgaan naar het laatste jaar. Ik heb gevraagd of ik deze 3 weken niet nog af kon maken en laten zien wat ik kon. Ik had namelijk niet helemaal door dat de begeleiders mij zo slecht vonden. Maar dit werd afgewezen. Als ik het de afgelopen tijd niet had kunnen laten zien, waarom dan nu ineens wel…

Ik had een opzegtermijn van 2 maanden. Maar ik mocht niet meer op de OK. Dus zou ik als buitenomloop over de gang slenteren, tussen alle mensen die mij niet goed genoeg vonden, met alle blikken van dien. Ja! Dag! Dat ging ik dus echt niet doen. Ik ben naar de andere locatie gegaan. En ben daar aan het werk gegaan als buitenomloop. Dit waren de 2 saaiste maanden van mijn leven. Wel naar je werk moeten. Maar hier helemaal niks uitvoeren. Dat is intens vermoeiend.

Tijdens deze 2 maanden kon ik wel mooi zoeken naar ander werk. Ik had bedacht om de 2e deskundigheid opleiding af te maken. Hier zou ik wel weer op de OK kunnen werken, maar binnen een halfjaar al klaar zijn. Dit kon niet in het ziekenhuis waar ik nu zat, dus ben ik alle ziekenhuizen in de regio aan gaan schrijven. Ik dacht hier een positieve reactie te krijgen van een ziekenhuis in Eindhoven. Maar die hebben uiteindelijk ook nee gezegd.

Buiten de regio was er wel een ziekenhuis wat interesse had. Het zit wel helemaal in Amsterdam en ik woon in regio Rotterdam. Maar ach. De kans zou geweldig zijn! Dus ik op naar Amsterdam.

Op gesprek

Totaal onverwacht was het een heel leuk gesprek. De praktijkbegeleider en floor waren onwijs aardig. Ik kreeg direct een rondleiding over het complex. Het was een stuk kleiner dan het ziekenhuis waarin ik zat, maar wel groter dan het ziekenhuis waarin ik was begonnen. Iedereen was ongelooflijk aardig en ze leken aan te geven het wel te zien zitten met mij.

Een dag later kreeg ik een mailtje van de praktijk begeleider. Hierin was zij heel enthousiast en zij stelde zelfs voor om door te gaan met de 1e deskundigheid. Dus een volwaardig diploma te halen. Dit vond ik natuurlijk geweldig. En ik heb bijna direct JA gezegd.

Afstand? Wat is dat?

Ik ben in oktober 2019 gestart in dat ziekenhuis. En vanaf dag 1 heb ik het daar naar mijn zin gehad. Wel moest ik elke dat heen en weer. ’s ochtends een uur. Dat is nog best goed te doen. ’s middags wel iets langer. Zo’n 1.5 tot 2 uur. Waarbij iedereen die hoorde dat ik uit regio Rotterdam kwam, vroeg; en je rijdt elke dag heen en weer? En mijn antwoord steeds vaker was; Jaha. Maar het valt best mee. Kwa tijd dan. Kwa energie en benzine kosten was het niet heel erg leuk.

Toen kwam er ook nog eens bij dat de reiskosten vergoeding een stuk lager was, dan mijn echte reiskosten. Ook kreeg ik een bericht van mijn oude ziekenhuis, of ik nog even 500 wilde terug betalen. Omdat zij niet goed hadden opgelet. Dit is gelukkig helemaal opgelost. Maar de afstand bleef een dingetje.

Purmerend?

Begin februari kwam ik een kamer tegen via een verhuursite. Ik was wel een beetje aan het kijken. Maar niet echt actief. Het meest was te duur, te ver weg of zag er niet uit. Deze kamer zag er wel oké uit. Niet super bijzonder. Maar de huurprijs was heel goed te doen. Dus ik ben toch maar gaan kijken.

Een collega ging gelukkig mee. Het kamertje was echt minuscuul. Een bed en een bureau. Meer past er niet in. Maar de badkamer was wel mooi, de keuken was heel netjes. De huisgenoten waren heel vriendelijk. Maar het was wel erg klein.

Toen ik naar huis reed, had ik bedacht dat ik het niet ging doen. Het was wel heel klein. En met 4 mensen samen wonen. Wilde ik dat wel. Dus ik had besloten. We gaan het niet doen.

1 dag later begon ik weer te twijfelen. Wat maakt het eigenlijk uit? Je zit maar heel kort op die kamer, Je zoekt een sportschool in de buurt, Je wordt er ook een stuk zelfstandiger van. Waarom niet?

Verhuizen?

Dus nu zit ik hier. Op mijn inni minni kamertje in purmerend. Waar ik nog niet weet hoe de magnetron werkt en ik de douche moet delen. Het is de eerste nacht hier. Dus ik ben zeer benieuwd. Slapen ga ik waarschijnlijk niet. Maar bijzonder is het wel!