Ik voel mij eenzaam en alleen. Het voelt alsof ik geen vrienden heb. Alsof niemand mij begrijpt. Wat er in mijn hoofd omgaat. Waar mijn onzekerheden vandaan komen.

Dat begrijp ikzelf ook niet. Dus als iemand anders het begrijpt vind ik dat heel knap.

Het voelt alsof ik geen vrienden heb omdat ik niemand heb om mee te praten. Ik heb mijn vriend wel, maar hij staat zo anders in het leven. Hij past veel beter tussen de mensen dat ik. Het voelt alsof ik niet thuishoor in deze mensheid. Ik ben niet leuk genoeg, niet spontaan genoeg.

Ik ben blijkbaar geen goede vriend.

Het doet ongelofelijk veel pijn als je merkt dat mensen jouw niet moeten. Je voelt het aan alles Ze zien je niet staan. Als je er niet bent, merken ze niet dat je er niet bent. Als je op mensen rekent, zijn ze er niet.

Ik geef het toe. Ik heb mijzelf ook zo gedragen bij andere. Ik kan het niet goed praten. Het is een soort druk om erbij te horen, geen buitenbeentje te zijn, de angst om zelf buitengesloten te worden. En heel diep vanbinnen te voelen, dat jij eigenlijk ook zo bent. Jij bent ook dat buitenbeentje, die rare.

Ik weet niet waar mijn onzekerheid vandaan komt. Maar op een of andere manier wordt deze steeds bevestigd. Ik weet dat ik alleen sta op een feest. Ik weet dat iedereen een maatje heeft, behalve ik. Ik weet dat ik iedereen wegjaag met mijn boze uitdrukking. En toch verlang ik zo naar iemand. Iemand die er probeert doorheen te prikken.

Iemand die zegt; Ik zie je. Ik zie dat je het moeilijk hebt. Ik zie dat je je plaats niet kan vinden. Ik help je, door je hand vast te houden, door naast je te staan. Want ik weet het ook niet; maar ik weet hoe je je voelt.

Ik heb geprobeerd professionele hulp te zoeken. Maar mijn emoties en plaats in deze wereld lijken per uur te verschillen. En precies als ik erover probeer te praten. Lukt dit mij niet. Dan lijkt alles ineens best mee te vallen. Maar waarom voelt het dan zo?

Het kan niet dat ik een plek heb gevonden en zelfverzekerd ben. Maar een dag later mijzelf kwijt ben en verloren in een hoekje wil huilen.

Ik voel mij niet op mijn gemak in mijn eigen lichaam, in mijn eigen leven, in mijn eigen huis.

Het lijkt alsof ik in verschillende lichamen stap.

• Een lichaam voor werk, waar ik zelfverzekerd ben. Mijzelf laat zien. Maar ook kwetsbaar kan op stellen. Omdat ik elke keer verrast wordt door de zacht en vriendelijkheid van mijn collega’s. Maar weer niet te kwetsbaar, je weet niet hoe een arts reageert.
• Een lichaam voor de paarden, waar ik tot rust komt. Maar ook uitgedaagd wordt om mijzelf te verbeteren. Waar dit tijdens het rijden meestal niet lukt. Maar tijdens het verzorgen van de paarden ik normaal kan nadenken. (heel vaag, I know…)
• Een lichaam voor scouting, waar ik constant op mij hoede moet zijn. Is er een kind last, moet ik die aanpakken. Hoe reageert andere leiding, daar wil ik vel op reageren. Want ik wil niet zwak lijken. Wie is er wel of niet mijn vriend? Wie laat mij de volgende keer in de steek of steekt mij in mijn rug?
• Een lichaam voor thuis, waar je liefelijk en huiselijk moet omgaan met iemand die je probeert te helpen, maar het totaal niet snapt. Waar je probeert nog kwetsbaarder te zijn, zodat je mensen meer toe kan laten.

Je kan bedenken dat ik geen energie over heb om liefdevol en vriendelijk naar mijn geliefde te zijn. Ik denk vaak; Laat me met rust, Geef mij eten en laat mij alleen met alle gedachten en verschillende lichamen waar ik mij moet tussen aanpassen. Ik weet niet meer in welk lichaam ik nu moet stappen.

Het probleem is dat ik voor een deel thuis een beetje van alles wil zijn. Zelfverzekerd, rustig, vel, lieflijk. Ik heb hier alleen nog geen balans tussen gevonden.

Ik denk dat het meeste pijn doet; Ik heb mij even gevonden in een speciaal lichaam. Bijvoorbeeld in mijn werklichaam. Ik kan mij kwetsbaar opstellen, maar wordt aangevallen alsof ik in het scoutinglichaam zit. En op dat moment kan mijn werklichaam dat niet aan, springt deze heen en weer als een in het nauw gedreven hert die niet weet waarheen hij moet vluchten. Welk lichaam moet ik aannemen? Nog halverwege tussen werk en thuis, wordt je gedwongen om het scouting lichaam aan te nemen.

Het komt dus weleens voor dat deze lichamen in elkaar over lopen en alle emotie of wegblijven of in één klap aankomen.

Het in één klap aankomen was dus vanavond. Ik had mij kwetsbaar opgesteld, maar werd zo hard onderuitgehaald. Dat ik niet meer wist waar ik mijn eigen zekerheid vandaan moest toveren. Als je dan ook nog eens alleen bent. Dus echt alleen. Met niemand fysiek om je heen. Dan is het lastig om een lichaam aan te kiezen en deze volledig tot je te laten komen.

Ik werd gedwongen mijn scouting lichaam aan te nemen, terwijl ik hier totaal niet klaar voor was. Dit heb ik ook gemerkt. Het voorgevoel van; Ik sta daar straks alleen en niemand praat met mij, is uitgekomen. Mijn houding heeft waarschijnlijk iedereen weggejaagd en afgeschrikt.

Het dilemma in mijn eigen hoofd, verstrooid zich om mijn gezicht; jezelf kwetsbaar tonen, maar niet laten zien hoe zwak je bent.

Mijn hoofd en lijf is vermoeid. De alcohol die ik dwong mijzelf te drinken heeft niet de uitwerking die ik had gehoopt. Ik word er alleen maar donker, sipper en mismoediger van. De hoop dat deze mij vrolijker en aanspreekbaarder te maken is gefaald.

Net als al mijn hopen voor deze avond.